Een beetje ongemakkelijk vindt ze het wel, zo’n interview. Liever had ze er een aantal mensen bij uitgenodigd om te vertellen over wat ze met z’n allen doen. Want het draait niet om haar, het gaat om ‘wij’. “Ik geloof in de kracht van samen.” Dat blijkt wel uit de Wall of Fame in haar kantoor. Daarop zijn foto’s te zien van slaagde projecten en mooie momenten met vrijwilligers, partners en collega’s. Op selfies staat ze nooit alleen, er is altijd een groep mensen te zien.

Hoe lang werk je al bij Participe Amstelland?

“Al dertien jaar. Eerst als maatschappelijk werker, en nu heb ik een meer coördinerende rol als regiomanager. We werken in Amstelveen met 45 medewerkers en zo’n 800 vrijwilligers. Zij zijn goud waard: ze zijn altijd vrolijk en zetten zich vol in. Ze hebben uit overtuiging voor het vrijwilligerswerk gekozen. Ik houd van mijn werk: sociaal werk is het leukste vak wat er is.”

Wat maakt je werk zo leuk?

"Collega’s van Participe maken dagelijks het verschil voor mensen. Alles wat we doen heeft impact. Mensen bellen ouderenadviseurs of maatschappelijk werkers vaak als zij vast lopen en geen antwoord weten op vragen. Denk aan een echtscheiding, verlies van een dierbare, geestelijke of lichamelijke ongemakken die opeens gaan belemmeren. Bij de Ontmoetinsgroepen en het Odensehuis (dagbesteding voor mensen met verschillende vormen van dementie) gaat het om menselijk contact, het feit dat je toe doet ook al heb jij een nare levensveranderende diagnose gekregen. Onze collega’s luisteren naar mensen zonder oordeel. Dat vind ik mooi. Daarnaast helpen we mensen door ze te informeren. Dat is niet altijd het nieuws dat men wil horen, bijvoorbeeld als ze geen kans maken op een woning. Maar mensen voorzien van de juiste informatie is daarom niet minder belangrijk. Daarnaast zorgen we met de activiteiten en cursussen op wijkcentra die worden georganiseerd voor verbinding, en een plek waar mensen terecht kunnen. Er zijn allerlei leuke dingen te doen in Amstelveen. Zo wordt morgen bijvoorbeeld om 13 uur buiten geschilderd bij de Bolder. Er kunnen 36 mensen meedoen, het zat in no time vol.”

Er is van alles te beleven in de wijkcentra?

“Het bruist in de wijkcentra. Zelfs bij een gebouw als het Pluspunt, dat niet de mooiste uitstraling heeft, komt oud en jong samen. Mijn zestienjarige zoon zocht bijvoorbeeld een plek om te chillen. Hij en zijn vrienden werden door de ouderen in het Pluspunt zo enthousiast onthaald, dat ze zich er prettig voelen. Daar kan ik van genieten. Dat is het mooie van mijn vak: ik ken de krachtige kant van de stad, en een heleboel leuke mensen: mensen die klaar willen staan voor een ander en daar energie en geluk voor zichzelf en de andere uit halen. Ik ben verliefd op sociaal werk.”

Is deze krachtige kant van Amstelveen voldoende zichtbaar?

“Het is maar net wat je wilt zien, waar je passie ligt. Je moet wel verleid worden om mee te doen. Mensen zijn tegenwoordig vrij op zichzelf, zijn minder actief in de wijk. Dat mag natuurlijk, dat is ieders keuze . Maar hoe fijn is het als je mensen in de buurt hebt die bereid zijn naar je te luisteren, je te helpen als het tegenzit? Als je jouw buren niet kent, dan kun je niet verwachten dat ze voor je klaar staan als je hulp nodig hebt. Juist de afgelopen maanden hebben we met z’n allen kunnen ervaren hoe alleen we kunnen zijn en hoe we elkaar nodig hebben.”

Hoe waren de afgelopen maanden voor jullie als welzijnsorganisatie?

“De wijkcentra moesten dicht. Mensen konden dus niet meer bij onze locaties terecht. Maar in no time hebben we dingen opgezet, om toch in contact te blijven met mensen. Wijkcoaches zijn door hun wijken gereden om briefjes op te hangen met de boodschap dat mensen ons konden bellen voor een luisterend oor en Amstelveen voor Elkaar voor boodschappen. Collega’s hebben ervoor gezorgd dat kinderen kaartjes maakten voor ouderen uit de buurt, mensen voor elkaar gingen koken en er werd veel georganiseerd buiten de complexen waar ouderen wonen, denk aan gym of muziek. Ook zijn er noodpakketten samengesteld, in samenwerking met Amstelveense bedrijven, voor zzp’ers en ondernemers die het nodig hadden. Omdat ellende en eenzaamheid niet stopt in het weekend, waren onze maatschappelijk werkers en ouderenadviseurs ook in het weekend bereikbaar. De behoefte om met iemand te kunnen praten was groot. Misschien nog wel extra met de feestdagen. Zo maakte de toespraak van Koning Willem-Alexander tijdens de Dodenherdenking op de Dam veel los bij de mensen. Alle collega’s hebben zonder aarzelen zijn of haar schouders eronder gezet. We werkten samen aan één doel: er zijn voor diegene die het nodig heeft. Ik ben onder de indruk van flexibiliteit en betrokkenheid van mijn collega’s."

Hoe is de samenwerking met bijvoorbeeld de gemeente en andere organisaties?

“Het welzijnswerk doe je met elkaar. Niet alleen met organisaties, maar ook met ondernemers en de wijk. De oplossing voor problemen zit niet bij één discipline. Die samenwerking organiseren, het liefst op wijkniveau, is onze kracht. Wanneer we iemand met een hulpvraag bijstaan, zie ik dat als een tijdelijke interventie. De lange termijn oplossing zit in de omgeving, bij de familie, vrienden en de buurt. Niemand wordt immers blij van een jarenlange interventie van een hulpverlener.”

Vind je dat Amstelveners voldoende naar elkaar omkijken?

“Dat is lastig te zeggen. Ik weet dat Amstelveen hoog scoort op eenzaamheid. In dat opzicht wordt er niet altijd goed omgekeken naar elkaar. Soms kunnen we het mooier voordoen dan het in werkelijkheid is. Op de vraag ‘Bent u eenzaam’ zal meerderheid ‘nee’ zeggen. En toch bloeien ze op als zij aan tafel met anderen zitten. Ik hoop dat we als organisatie kunnen uitdragen dat het bij een ieder zelf begint. Hoe vaak gaan we zelf het contact aan met bijvoorbeeld Indiërs en Syriërs in onze wijk? Daar zit onze opdracht: hoe krijgen we dit in beweging? De afstand tussen mensen kun je verkleinen met leuke activiteiten, zoals eten of dansen. Denk maar aan een buurtbarbecue of een kunstproject in de wijk.”

Volgens Nabil gaat je inzet en motivatie voor dit werk soms ten koste van jezelf. Hoe houd je dat vol?

“Time flies when you’re having fun. Samen met mijn ouders ben ik op mijn zestiende naar Nederland gekomen vanwege de antisemitisme in Rusland. Het was niet altijd makkelijk in het begin. De positieve houding van mijn ouders en ontmoetingen met mensen die voor ons klaar stonden en ons verder wilden helpen, hebben mij gebracht naar waar ik nu sta. Ik zie veel kansen en heb vertrouwen in de kracht van de mens. Ik ben een doener die al doende leert. Ga graag het gesprek aan met mensen die anders naar de werkelijkheid kijken. Wij hoeven niet met elkaar altijd eens te zijn, maar wij moeten van elkaar leren. Mijn deur staat werkelijk altijd open.”

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

“Ingrid Verlaan, een gepassioneerde vrouw die zich inzet voor anderen, onder meer door maaltijden te koken. Ik wil haar vragen: waar komt de liefde voor koken vandaan?”

Naomi Heidinga