Dertig jaar geleden werd bij Annemieke leukemie geconstateerd. “Ik werd behandeld met chemokuren. Dat ging toen anders dan nu. Ik lag van september tot en met maart alleen in een kamertje.” De leukemie werd zo succesvol bestreden, maar ze kreeg een ernstige complicatie als gevolg van de chemo’s: een hersenbloeding. “Daardoor raakte ik linkszijdig verlamd.” Het leverde een blijvende handicap op, al weigert Annemieke het op te geven. Dankzij haar energie en doorzettingsvermogen merkt ze nog steeds vooruitgang. “Sarah was eerst mijn fysiotherapeut, ze zat toen nog bij een andere werkgever. Zes jaar geleden ben ik bij haar gaan sporten. Dat werkt heel fijn, ik doe oefeningen onder haar begeleiding. Dat gaat beter dan wanneer ik in de sportschool een lijstje oefeningen zou op krijgen. Sommige oefeningen zijn wel geschikt, andere kan ik beter achterwege laten.”

Waarom ben je vrijwilliger geworden voor het KWF?

“Dat komt voort uit mijn eigen ervaringen. Ik wilde graag wat terug doen. In de krant zag ik een advertentie dat ze collectanten zochten. Daar heb ik me voor aangemeld. Door de jaren heen heb ik verschillende functies vervuld: van collectant tot wijkhoofd. Nu ben ik voorzitter van de afdeling Amstelveen, maar daarnaast doe ik ook andere dingen. Ik collecteer nog steeds.”

Heb je nog steeds het gevoel iets terug te moeten doen?

“In het begin voelde het wel zo. Nu ligt de focus op geld inzamelen voor onderzoek. Dat is en blijft nu eenmaal heel belangrijk. Het vrijwilligerswerk heeft me echter ook veel opgeleverd. Het is bijvoorbeeld goed voor je persoonlijke ontwikkeling. Ik wil me steeds verder verbeteren, en daarom ben ik telkens nieuwe dingen gaan doen. KWF biedt die mogelijkheid en ondersteunt vrijwilligers. Ook al is KWF een landelijke organisatie, toch is er ruimte voor eigen inbreng van de afdelingen.”

Wat zijn uitdagingen waar KWF Amstelveen mee te maken heeft?

“Het is heel moeilijk om vrijwilligers te vinden. Mensen hebben het te druk. Elk jaar is het de vraag of we voldoende collectanten hebben. Als KWF Amstelveen doen we verschillende dingen. Eind augustus/begin september hebben we de landelijke collecteweek. Daarnaast doen we straatcollectes en bedenken we acties. Tot een aantal jaar geleden organiseerden we de Samenloop voor Hoop. In 2013 was de laatste editie, daarna was er te weinig animo voor de loop. Het organiseren van een dergelijke loop kost geld en met te weinig deelnemers zou het niets opleveren. Daarom hebben we als afdeling besloten om hier in Amstelveen voorlopig mee te stoppen. KWF Amstelveen is nu verbonden aan de Lente Marathon van Amstelveen. In winkels staan rode collectebusjes en daarnaast krijgt KWF geld voor onderzoek uit nalatenschappen.”

Is Amstelveen vrijgevig?

“Dat zou je wel verwachten, het is een rijke gemeente. Maar in de praktijk valt dat nog weleens tegen. Zo loopt de collecteopbrengst al een aantal jaar terug. In een dorp is het makkelijker, daar kent men elkaar en is de onderlinge cohesie groter.”

Collecteren, is dat nog wel van deze tijd?

“Ja, voor KWF is dat een belangrijke inkomstenbron. We zijn nu al bezig met de voorbereiding voor de komende landelijke collecteweek. Vanwege de coronacrisis gaat dat anders dan anders. Via KWF hebben we al informatie over de anderhalvemeter collecte ontvangen. Onze collectanten zullen aanbellen en de collectebus neerzetten, zodat mensen er geld in kunnen doen. Doneren kan ook via een QR-code, dat gaat heel makkelijk. Een aantal jaar geleden is een proef gehouden met pinnen. Maar dat werd geen succes, het was veel te duur om voor alle collectanten een pinbus aan te schaffen.”

Heb je weleens te maken met agressie?

“Soms wordt er een deur voor je neus dichtgeslagen, of zeggen mensen dat ze niet willen doneren zolang de directeur van het KWF niets van zijn salaris wil inleveren. Maar de meeste mensen zijn vriendelijk. Ik collecteer in mijn eigen buurt, dus de mensen kennen en vertrouwen me. Sommige mensen hebben op het moment dat ik langskom geen geld thuis, maar doen het dan later in de bus. Bij straatcollectes spreek je de mensen meer, vaak vertellen ze dan over persoonlijke ervaringen.”

Vind je dat lastig?

“Nee, in zo’n geval vertel ik ook iets over mijn eigen ervaringen. Je biedt de mensen een luisterend oor.”

Je bent nogal een doorzetter. Zat dat er altijd al in?

“Misschien is het meer naar bovengekomen door mijn ziekte. Ik weiger bij de pakken neer te gaan zitten. Ik heb me altijd volop ingezet en vooral gekeken naar wat ik nog wel kon. Nog steeds zit er verbetering in. Ik liep eerst met een stok, die heb ik nu niet meer nodig. En in het verleden kon ik niet autorijden met muziek aan, dat ging niet qua concentratie. Nu kan dat wel weer. Natuurlijk baal ik er ook weleens van, zou ik willen dat mijn linkerkant weer volledig naar behoren zou werken. Maar dat gaat niet gebeuren. Dus ik probeer er het beste van te maken.”

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

“Nabil Bardan van het Verspaleis, de groentewinkel in het winkelcentrum Waardhuizen. Het winkelcentrum stelt al jaren niet veel meer voor. De groenteboer is al die tijd gebleven en is daarmee belangrijk voor de toekomst. De klanten komen niet alleen uit de buurt. Ik heb vrienden die uit Ouderkerk naar de winkel in Amstelveen komen. Ik ben benieuwd hoe de ondernemers het volhouden. Hoe zien zij de toekomst?”

Naomi Heidinga